Kurs cudów przypomina budową formę muzyczną nazywaną rondem. W rondzie, stosunkowo prosty i krótki temat melodyczny jest stopniowo rozwijany a jego dynamika narasta przez włączanie w tkankę dzieła kolejnych instrumentów.

Tak jak w rondzie, w pierwszym rozdziale Kursu - zwłaszcza podanych na samym początku Zasadach cudów - również pojawiają się wszystkie zasadnicze tematy, które w dalszej części dokumentu zostaną rozwinięte i omówione z różnych aspektów. Natomiast w Ćwiczeniach, teorii wyłożonej w Tekście zostanie nadany wymiar praktyczny.

W odróżnieniu od ronda, forma pierwszych rozdziałów wcale nie jest prosta. Jedną z przyczyn tego był ogromny poziom lęku Helen Schucman w pierwszych tygodniach spisywania Kursu pod dyktando Głosu wewnętrznego. Dopiero potem dokument nabiera potoczystości, przybierając formę szekspirowskiego wiersza białego - jambicznego pięciostopowca.

Na najbliższych warsztatach zostanie omówiony pierwszy rozdział Tekstu ze szczególnym uwzględnieniem 50 zasad cudów.